راه آرمان»؛ شهید «خدابخش پوطاری» در نخستین روز فروردینماه سال ۱۳۴۸ در روستای پوطار از توابع شهرستان بم دیده به جهان گشود. این شهید گرانقدر که تحصیلات خود را تا اول متوسطه ادامه داده بود، با آغاز جنگ تحمیلی، در قامت یک بسیجی غیور به جبهههای حق علیه باطل شتافت. سرانجام در پنجم بهمنماه سال ۱۳۶۵، در عملیات شلمچه، با اصابت ترکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به کاروان شهدای کربلا پیوست.
وصیتی به مادر: هرگز برایم گریه نکن، الگوی دیگر مادران باش
شهید «خدابخش پوطاری» در بخشی از وصیتنامه پرمحتوای خود، خطاب به مادر مهربانش مینویسد: ای مادر خدای را شکرگزار باش که چنین فرزندی را با هزاران خون دل بزرگ کردی او را تحویل جامعه دادی و سپس فرزندت به جبهه رفت و به درجه رفیع شهادت نایل آمد. ای مادر شیرت را حلالم کن، روزی که من به جبهه آمدم تو خبر نداشتی، مرا ببخش.
این شهید والامقام، در ادامه با وصیتی تأثیرگذار، از مادرش میخواهد که نه تنها عزاداری نکند، بلکه الگویی برای دیگران باشد: هرگز برایم گریه نکن، بلکه یک مادری باش پاک و الگو برای دیگر مادران. اگر شهید شدم یک پرچم سبز بر بام خانه برافراز. شبهای جمعه یک فاتحه کنار قبر من بخوان، همین فاتحه مرا شاد میکند.
شهید پوطاری با نگاهی عمیق به فلسفه صبر در برابر مصائب، به مادرش یادآور میشود: این را بدان ای مادرم این مصیبتها و داغها و داغداریها زودگذر است و تمامشدنی، لیکن به بهای داشتن این صبر و جانفشانیها و فداکاریها به نعمتهای ابدی و بیپایان خداوندی خواهی رسید. اگر میخواهید در مقام و عظمت شما در پیشگاه خداوند خللی وارد نیاید، هیچگاه زبان به شکایت نگشایید و آنجا را که از قدر و منزلت و اجر الهی شما میکاهد هرگز بر زبان نیاورید.
او در پایان این بخش از مادرش طلب بخشش کرده و مینویسد: ای مادرم در محضر خداوند متعال و رحیم از تو طلب عفو و بخشش میکنم و از اینکه نتوانستم تمامی حقوقی را که بر من داشتی اداء کنم.
دعوت برادران و خواهر به ادامه راه شهادت
شهید «خدابخش پوطاری» در وصیتنامه خود خطاب به برادران و خواهرش نیز توصیههایی راهگشا دارد: وصیت من با شما برادرانم این است که در مرگ من ناراحتی نکنید و به مردم بگویید برادر ما در راه خدا رفته است تا ظلم و ستم از بین بروند و حکومت عدل الهی برپا گردد.
وی با ابراز محبت به خانوادهاش، از آنها طلب بخشش کرده است: ای برادران و خواهرم بودن با شما باعث خوشحالی من بود. شما نیز مرا عفو کنید و ببخشید و از اینکه نتوانستم حق برادری را برای شما ادا کنم معذرت میخواهم. من که بازنده بودم، نتوانستم خدمتی نه به جامعه و نه خدمتی به شما خانواده و مخصوصاً شما برادران و خواهران خودم بکنم.
شهید «خدابخش پوطاری» در پایان وصیتنامه خود، امیدواریش را اینگونه بیان میکند: امیدوارم که با خونم بتوانم بزرگترین و بهترین خدمت را مخصوصاً در حق شما بکنم، انشاءالله این خون و شهادت باعث رشد و سعادت شما شود. از شما میخواهم که حسینوار و زینبگونه خود را آماده سازید و پیام برادر شهیدتان را به گوش حقجویان برسانید. هرگز مزاحم بنیاد شهید نشوید.
منبع: نوید شاهد
انتهای خبر/طا https://armanekerman.ir/vdcay6n6a49nmy1.k5k4.html
armanekerman.ir/vdcay6n6a49nmy1.k5k4.html